Zauważyłem w tym potężne narzędzie, niesamowicie podobne do tego, czego uczyłem na salach szkoleniowych. Asertywność kojarzyła się ludziom z byciem na „NIE”, a impro z byciem na „TAK”. Ale w obu przypadkach mechanizm jest ten sam – jeżeli chcesz coś zmienić, to Ty podejmujesz świadomą decyzję, w co wchodzisz, a czemu odmawiasz. Zacząłem przekładać techniki sceniczne na moją pracę, zupełnie nie wiedząc, że na świecie istnieje już cały nurt o nazwie applied impro (improwizacja stosowana). Nikt w Polsce wtedy tego tak nie nazywał, ani nie było nikogo, kto by to robił. To były czasy, gdy w całej Polsce było może 8 grup impro. Mi sama nazwa improwizacja stosowana, kojarzyła się dość nieprzyjaźnie, było w tym coś dystansującego, więc ochrzciłem swoją metodę po prostu Praktyczną Improwizacją.

Używam tej nazwy do dziś. Moja metoda nie została skopiowana z zachodnich podręczników do applied impro – stworzyłem ją sam, od zera. I choć w wielu miejscach naturalnie pokrywa się z nurtem światowym, to rozłożenie akcentów, wybory, konstrukcja ćwiczeń i technik oraz nacisk na konkretne narzędzia są zupełnie moje.

Odkrycie, że komunikacja to nie tylko sprawne mówienie, ale autentyczne słuchanie, ciekawość i gotowość na to, by dać się zmienić drugiemu człowiekowi, było dla mnie absolutnym game changerem. I tak oto, od września 2009 roku, kiedy wystartował klub improwizacji, łączę techniki sceniczne z psychologią i komunikacją. I testuję to bez przerwy na żywym organizmie. A jak to się stało i dlaczego nazwa „klub improwizacji”? To jest inna historia o której możesz przeczytać w zakładce „O nas”

Zdejmuję zbroję eksperta (i to nie dlatego, że jest brudna xD). Nie znajdziesz u mnie akademickiego dystansu i mądrych słów rzucanych tylko po to, żeby podbudować ego. Wierzę w kilka prostych zasad:

Jeśli w sytuacjach społecznych reagujesz sztywno, zachowawczo albo defensywnie – to znaczy, że Twój system obronny działa świetnie i chroni Cię przed bólem. Nie próbuję nikogo „naprawiać”. Daję po prostu nowe narzędzia do wypróbowania w bezpiecznym środowisku. Tak, żeby każdy mógł odkryć, czy w ogóle chce coś zmieniać, czy może chce to po prostu zaakceptować.

I nigdy nie będę, bo uważam, że wszelkie gurowania, to prosty krok do utraty kontaktu z rzeczywistością, które mogą zrobić więcej krzywdy niż pożytku. Wolę towarzyszyć. Idę obok Ciebie, nie przed Tobą. I tak… popełniam błędy – zarówno na scenie, jak i na sali szkoleniowej. Mam swoje bolączki, historie zarówno te miłe, jak i te nieprzyjemne. Nie raz robiłem różne głupoty. Ale też staram się po wszystkim być lepszym człowiekiem, w porównaniu do siebie z wczoraj. Jedno jest pewne, nie jestem idealny i czuję się z tym całkiem dobrze. Dlatego możesz być przy mnie autentyczny/a, bez obaw.

Nie robię wykładów. Nawet jak różne instytucje mnie zapraszają do zrobienia wykładów, to się zgadzam, po czym nie robię wykładów :) – w sensie, oczywiście przyjeżdżam na miejsce. Natomiast to co robię, to raczej prelekcja poprzeplatana szybkimi ćwiczeniami i interakcjami z publicznością. Zwykle najczęściej najpierw wrzucam ludzi w ćwiczenie, żeby coś zrobili i poczuli. Dopiero potem nazywamy to, co się wydarzyło, sięgając po wiedzę naukową. Badania mają potwierdzać to, co już intuicyjnie czujesz, a nie stanowić popisu erudycji. Zastrzegam, że nie chodzi mi też o to, że dowody anegdotyczne wygrywają z teorią naukową. W tej kwestii mam zgoła odmienne zdanie.

Pytanie nie brzmi: „czy mam to w sobie?”. Pytanie brzmi: „ile godzin świadomej praktyki w to włożę?”. Improwizacji i sprawnej komunikacji uczymy się dokładnie tak samo, jak jazdy na rowerze czy obcego języka. Dlatego uważam, że dyskomfort i błędy to normalny element treningu. Wręcz jak ktoś ich nie popełnia, albo coś jest dla niego bardzo łatwe. To znaczy, że się nie uczy – przynajmniej nie w ten skuteczny sposób. Dlatego jestem od tego, by kibicować uczestnikom w popełnianych błędach. Wtedy naprawdę się razem czegoś uczymy.

Każdy z nas chodzi po świecie z własnym modelem rzeczywistości w głowie, zbudowanym z doświadczeń, błędów i traum. Większość konfliktów i nieporozumień nie bierze się stąd, że ktoś ma złe intencje. Kłócimy się, bo próbujemy nałożyć na siebie dwie różne mapy. Dwie zupełnie inne wizje świata. A każda z nich dla danej osoby jest tą prawdziwą. Dopiero dystans wobec własnego punktu widzenia pozwala naprawdę usłyszeć i zobaczyć drugiego człowieka.

Wyobraź sobie ciemność. Jesteś gdzieś głęboko w lesie, kilometry od najbliższej cywilizacji. Wieje porywisty wiatr, deszcz tłucze o namiot, nie masz zasięgu w telefonie. Jesteś tylko Ty i żywioł.

To moja definicja odpoczynku. Po setkach godzin spędzonych na intensywnej pracy z ludźmi, ładuję baterie ładując się w dziki biwak, a jak jest połączony z podróżowaniem kajakiem to już w ogóle sztos. Tam, na odludziu, dzieje się prawdziwa improwizacja. Nie masz scenariusza, po prostu musisz sobie poradzić i działać wykorzystując to co masz pod ręką. Uwielbiam przyrodę, ciszę i spędzanie czasu na łonie natury. Im mniej ludzi tym lepiej. Lubię wakacje traktować jako przestrzeń do przygód, robienia różnych spontanicznych decyzji i poznawania ludzi. Nie raz moimi krokami i ścieżkami, zamiast planów w którym kierunku iść, kieruje rzut monetą (i to nie jest metafora;)).

Kiedy wracam do Krakowa, jestem klasycznym geekiem. Kocham dobrą literaturę science-fiction, czasem zanurzenie się w grach wideo (tak, Red Dead Redemption 2 to mistrzostwo świata!). Mam też ADHD. Kiedyś myślałem, że to obciążenie i że jestem mocno nieogarnięty. Dzisiaj wiem, że to moje najlepsze paliwo – szczególnie kiedy trzeba na szybko wymyślić i przetestować trzydziesty z rzędu nowy format komediowy.

Fascynacja odkrywaniem nowych dróg sprawiła, że przez te wszystkie lata zebrało się trochę konkretów. I znów – nie zaplanowałem tego, po prostu próbowałem odpowiedzieć na potrzeby uczestników: